Mens en lijden

                                                                                              

                   

Zoals er overal ter wereld geluk is, is er ook overal leed.

Het hoort bij ons leven en is onvermijdelijk.

Vele mensen vragen zich af waarom onzin tot ons leven behoort.

Maar als je erover nadenkt hebben we mischien af en toe wat ongeluk nodig om het geluk te appreciëren?

Als tegenslag niet zou bestaan zouden we het begrip geluk dan kennen?

Ongelukkige jeugd wapent ons tegen depressies.

Wie een moeilijke jeugd heeft gehad, leert beter om te gaan met stress en heeft minder kans op een depressie. Omgekeerd geldt hetzelfde: mensen die een onbekommerde jeugd hebben gehad, lopen op latere leeftijd een groter risico een depressie te krijgen. Dat blijkt uit Nederlands onderzoek.

Stress is de belangrijkste oorzaak voor het krijgen van een depressie. Esther Nederhof van het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG) vroeg zich af waarom de ene persoon in een stressvolle situatie wel in een depressie belandt en een ander niet.

Voor haar onderzoek, waarvan de resultaten werden gepubliceerd in het vakblad Psychological Science, baseerde Nederhof zich op de gegevens van de langdurige TRAILS-studie, die sinds 2001 ruim duizend jongeren volgt. De conclusie: weinig stress in de kindertijd vergroot de kans om depressief te worden als iemand op oudere leeftijd wel veel stress meemaakt.

‘Als je je aanpast aan je vroege omgeving die stressvol is, ben je op latere leeftijd mentaal beter gewapend’, concludeert Nederhof na haar onderzoek. ‘Het lijkt er op dat die mensen van jongs af aan geprogrammeerd zijn om met stress om te kunnen gaan, net zoals een dier dat zich aanpast aan zijn leefomgeving.’

Beroepskeuze

De uitkomsten van het onderzoek kunnen van belang zijn bij de beroepskeuze van iemand, stelt de Nederlandse onderzoekster. ‘Het kan bijvoorbeeld verklaren waarom sommige politieagenten na grote onlusten wel psychische problemen krijgen en anderen niet.’

Ook bij de selectie van militairen voor een stressvolle missie in het buitenland zijn deze gegevens belangrijk. ‘Sommige militairen komen met een posttraumatische stressstoornis (PTSD) terug, terwijl anderen daar geen last van hebben.’

Mijn mening:

1 Belg op 3 wordt ooit geconfronteerd met een psychische stoornis en dat vind ik veel.(feiten en cijfers)
Ik heb wel begrip voor deze mensen maar denk dat velen onder ons eigenlijk niet beseffen wat voor geluk ze hebben.
We leven in een welstellend, oorlogsvrij, comfortabel land voorzien van vele faciliteiten die voor iedereen bereikbaar zijn.

Ik geloof dat in bepaalde gevallen ongeluk een mens sterker kan maken en te veel voorspoed iemand minder weerbaar maakt.
Want die persoon die moeilijke periode's meemaakt zal zich veel bewuster zijn van de gelukkige momenten?
En iemand die altijd alles had en later op eigen benen moet staan zal mischien ook moeilijker met tegenslag omgaan?

Het spreekwoord "met vallen en opstaan" vind ik een passende uitdrukking.
Leren omgaan met tegenslag is niet iets wat je van de ene op de andere dag leert, je wordt weerbaarder door te "oefenen".

Pleit ik nou aan alle ouders om hun kind een ongelukkige jeugd te geven??
Helemaal niet!!

Na het lezen van dergelijk artikel kan ik mij inbeelden dat ouders meteen een rampscenario voor ogen hebben waarin hun kind last heeft van depressie en meteen denken hoe ze hun kind weerbaarder kunnen maken.
Onze informatiemaatschappij is goed maar zorgt ervoor dat we denken over alles controle te kunnen hebben.

Een vals gevoel want lijden in zijn verschillende vormen hoort nu eenmaal bij het leven,
Het is iets als het dan toch op je pad komt waaruit je kan leren.
Iemand overbeschermen kan bv meer negatieve ontwikkelingen hebben dan positieve..

Lijden is het ondergaan van smart en ellende en kan sterk verschillen van intensiteit en tijdsduur.
Mijn bovenstaande mening gaat eerder over de relatieve zaken in het leven.
Over de mensen die het eigenlijk wel goed hebben maar eigenlijk zelf niet weten waarom het niet lukt gelukkig te zijn.

Er zijn verschillende vormen van lijden:

• Het lichamelijke lijden (breuken, wonden,..)
• Het psychische lijden (angst, depressie)
• Het sociaal lijden (eenzaamheid, rascisme)
• Het kosmisch lijden (natuurrampen, oorlog, hongersnood)
• Het spiritueel lijden (lijden aan de grond van het bestaan zelf, leegte zinloosheid)

My sister's keeper is een aangrijpende film waar je ziet hoe mensen in heel moeilijke situaties soms indrukwekkend sterk kunnen zijn.
.

My sister’s keeper

My sister's keeper is aangrijpend en emotioneel.

Herkenbaar:

Behalve moederliefde is er niks herkenbaar uit deze film aanwezig in mijn leven.
Ik mag mij gelukkig prijzen dat mijn kinderen gezond zijn. Zo'n situatie is 1 van mijn grootste nachtmerries. Als ik ergens van gespaard wil blijven dan is het van het machteloos toezien hoe mijn kind constant lijdt om uiteindelijk de strijd op zo'n jonge leeftijd te verliezen.
Volgens mij is je eigen kind begraven het ergste wat je kan meemaken.

Niet herkenbaar:

Op bepaalde situaties zou ik anders reageren.

Ik versta de vechtlust van de mama, ze wil haar kind niet opgeven, ze houd zielsveel van Kate.
Ik voelde tijdens de film soms wat verontwaardiging tegenover de reactie van de moeder: Ze wordt boos op Anna (de zus) omdat ze haar nier niet wil afgeven en beslissingsrecht wil over haar lichaam. De mama slaat haar in het gezicht en roept tegen haar man om Anna vanuit haar ogen te halen.
Wanneer Anna het tafelmoment krijgt is het duidelijk dat ze ook afziet van de ziekte van haar zus en haar rol daarin. Ze roept zeer emotioneel naar haar mama "ik ben ook belangrijk!"
Ze krijgt wel de kans om te praten maar wordt er oprecht geluisterd naar Anna??

Inlevingsvermogen is er niet altijd omdat de mama zo bezig is met haar eigen verdriet en problemen, Voor haar is het duidelijk, Anna is de oplossing van Kate's ziekte en daarmee is de kous af.
De mama besluit om het gevecht in de rechtbank verder te zetten terwijl ze door te praten en te luisteren meer inzicht had kunnen krijgen in de situatie.

Ook vergeet ze te luisteren naar haar zieke dochter Kate. Het is goed dat ze ervoor zorgde dat Kate niet meteen de moed opgaf maar op een bepaald moment is het duidelijk dat Kate uitgestreden was en nog wilde genieten voor zover dit kon van haar laatste momenten.


Zoals reeds gezegd heb ik wel alle begrip voor de mama haar reactie. Ze werd verblind door verdriet en de liefde voor haar dochter. Verliezen was voor de mama geen optie.


 Scène's die mij positief hebben aangesproken:

De scène's waar Kate ondanks haar ziekte toch nog wat kon genieten van het leven zijn mooi en ontroerend.

bv:

Wanneer Brian (de papa) opkomt voor Kate en haar wens om naar het strand te gaan voel ik ergens een soort van blijdschap.
Sara is zo bezig met vechten dat ze niet altijd de beste reactie's geeft en beslissingen neemt. Meestal was hij volgzaam, begripvol en rustig.  Maar dat moment komt hij op voor Kate en de rest van het gezin. En dat was dat moment echt nodig.
Sara draait uiteindelijk bij. Je ziet Kate en de rest van het gezin ongeloofelijk genieten.



Is er leven na de dood?

Ik geloof niets met overtuiging. Er zijn 2 voorstellingen die ik mij soms maak van leven na de dood:

-Ik denk soms dat de ziel van overlevenden voortbestaat en onze naasten ons van op afstand kunnen zien.
-Door een eerdere deja-vu ervaring stel ik mij soms voor dat we ons leven verschillende keren over doen en telkens iets wijzer worden uit vorige ervaringen. Door die nieuwe wijsheid leid je je leven beter en brengt het een soort van karma teweeg.

Spijtig genoeg passen beide ideeën niet bij elkaar, minstens 1 van de mogelijkheden is dus niet correct.
Voor mij is alles mogelijk na de dood, mischien is er gewoon helemaal niks?
Het is iets wat we pas na de dood kunnen ontdekken.


Hoe reageren we als we met leiden geconfronteerd worden?

Ieder mens en elke situatie is anders. Hoe iemand reageert op lijden hangt van verschillende dingen af.
Welk geluk heb je naast dit lijden? In hoeverre is dit lijden (on)omkeerbaar? Is het iets definitiefs of een situatie van voorbijgaande aard? Genetische aanleg en hoe je opgegroeid (gevormd) bent spelen ook een cruciale rol in hoe je omgaat met lijden.
Het is een samenloop van omstandigheden.

Iedereen gaat anders om met lijden.
Sommigen hebben nood om te praten, anderen willen dan weer hun verdriet op hun eentje verwerken.

Hoe ga ik zelf om met verdriet?

Ik ben iemand die zoveel mogelijk probeert te relativeren. Ik denk dan in mijzelf  " er zijn veel mensen in veel moeilijkere situatie's " en herrinner mij aan positieve ervaringen.

Ik ben iemand die mijn verdriet zoveel mogelijk zal proberen te verstoppen, ik verwerk het liever op mijn eentje.

Muziek helpt mij om verdriet te verwerken: Ik speel gitaar en zing heel graag. Dan speel en zing ik melancholische liedjes. Dat werkt bevrijdend, therapeutisch.

Wat mij persoonlijk ook heel erg helpt is schrijven:
Dat is wanneer ik met frustaties blijf zitten waarvan ik niet af geraak.
Dan schrijf ik alles van mij af.